Ακτινίδια: «Καμπανάκι» Γιαννακάκη για την παραγωγή – Ζητείται νέο πλαίσιο για τις ποικιλίες και τις ημερομηνίες συγκομιδής

813

Με αφορμή τις εξελίξεις στην αγορά του ακτινιδίου και την αναμενόμενη αύξηση της παραγωγής, το Thessalikigi.gr επικοινώνησε με τον πρόεδρο της εταιρείας «Συνεταιριστικές Ελληνικές Εξαγωγές» (Cogrexpo S.A.) και της Κοινοπραξίας Συνεταιρισμών Ημαθίας, Χρήστο Γιαννακάκη, ο οποίος θέτει επί τάπητος την ανάγκη αλλαγών στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ποικιλίες, οι ημερομηνίες συγκομιδής, οι έλεγχοι ωριμότητας και κυρίως η διαχείριση των ολοένα μεγαλύτερων ποσοτήτων παραγωγής.

Όπως υπογραμμίζει, «πλέον πρέπει να το δούμε σε μια άλλη βάση τελείως», καθώς οι νέες παραγωγικές δυνατότητες του ελληνικού ακτινιδίου δημιουργούν ανάγκες που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με τα σημερινά δεδομένα.

Όπως αναφέρει, η σημαντική αύξηση των παραγωγικών εκτάσεων δημιουργεί πλέον ένα νέο τοπίο για τον κλάδο, καθώς οι διαθέσιμες υποδομές αποθήκευσης δεν φαίνεται να επαρκούν για τις ποσότητες που αναμένονται τα επόμενα χρόνια.

Παράλληλα, θέτει στο επίκεντρο το ζήτημα των διαφορετικών ποικιλιών ακτινιδίου, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να εφαρμόζεται ένα ενιαίο ημερολογιακό όριο για όλες τις ποικιλίες, αλλά θα πρέπει να υπάρχουν αντικειμενικά ποιοτικά κριτήρια.

Οι ημερομηνίες συγκομιδής και τα ποιοτικά κριτήρια

Ο κ. Γιαννακάκης αναφέρεται στην ισχύουσα υπουργική απόφαση και στο ζήτημα της ημερομηνίας συγκομιδής, επισημαίνοντας ότι για ορισμένες ποικιλίες, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, προβλέπεται συγκομιδή μετά τις 15 Οκτωβρίου.

Για τις υπόλοιπες ποικιλίες, σύμφωνα με όσα αναφέρει, θα πρέπει να πληρούνται συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά, όπως 6,2 βαθμοί Brix ή 15% ξηρά ουσία.

Το βασικό ερώτημα που θέτει είναι κατά πόσο ένα σύστημα που βασίζεται κυρίως στην ημερομηνία μπορεί να ανταποκριθεί στη σημερινή πραγματικότητα, όπου οι ποικιλίες και οι παραγωγικές ποσότητες έχουν πολλαπλασιαστεί.

«Πρέπει να εφαρμόσουμε το νεοζηλανδικό μοντέλο»

Ο Χρήστος Γιαννακάκης τάσσεται υπέρ της υιοθέτησης ενός διαφορετικού μοντέλου ελέγχου, παραπέμποντας στο νεοζηλανδικό μοντέλο.

Σύμφωνα με την περιγραφή του, ο παραγωγός που επιθυμεί να ξεκινήσει τη συγκομιδή θα πρέπει να υπόκειται σε έλεγχο στο χωράφι, με βάση αντικειμενικά κριτήρια ωριμότητας, όπως οι 6,2 βαθμοί Brix ή το 15% ξηράς ουσίας.

Με αυτόν τον τρόπο, όπως υποστηρίζει, η ημερομηνία θα αποκτούσε μικρότερη σημασία και το βάρος θα μεταφερόταν στην πραγματική κατάσταση του προϊόντος.

«Δεν γίνεται να κάνουμε ανάλυση DNA σε κάθε χωράφι»

Ένα ακόμη ζήτημα που αναδεικνύει είναι η ανάγκη να μπορεί να ελέγχεται με πρακτικό τρόπο η ποικιλία που καλλιεργείται.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, δεν είναι πρακτικά δυνατό να πραγματοποιείται σε κάθε χωράφι ανάλυση DNA προκειμένου να διαπιστωθεί αν πρόκειται για Hayward, Green Light ή άλλη ποικιλία.

Για τον ίδιο, το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί από την αρχή, καθώς οι ποσότητες παραγωγής έχουν πλέον αυξηθεί σημαντικά.

Η ιδιαιτερότητα της ποικιλίας Τσεχελίδη

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην ποικιλία Τσεχελίδη, επισημαίνοντας ότι υπάρχει πρόβλημα απορρόφησής της από την αγορά.

Όπως αναφέρει, η συγκεκριμένη ποικιλία παρουσιάζει μεγαλύτερη ευαισθησία σε σχέση με τα Hayward και υπάρχει ανάγκη να συγκομιστεί νωρίτερα και να οδηγηθεί γρηγορότερα στην αγορά.

Ωστόσο, όπως υποστηρίζει, το ζήτημα της ημερομηνίας συγκομιδής δημιουργεί περιορισμούς.

Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι οι περιορισμοί αυτοί έχουν τη λογική τους, υπογραμμίζει όμως ότι χρειάζεται ένα σαφές νομικό πλαίσιο που να μπορεί πράγματι να εφαρμοστεί.

«Μην κάνουμε νόμους και τους καταστρατηγούμε και γελιοποιούμαστε», είναι χαρακτηριστικά το μήνυμα που μεταφέρει.

«Πρέπει να το δούμε σε μια άλλη βάση»

Για τον πρόεδρο της Cogrexpo και της Κοινοπραξίας Συνεταιρισμών Ημαθίας, η κατάσταση απαιτεί πλέον διαφορετική προσέγγιση.

Το ζήτημα, όπως το θέτει, δεν αφορά μόνο την τήρηση ή μη μιας ημερομηνίας συγκομιδής, αλλά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η παραγωγή, η συγκομιδή, η αποθήκευση και η εμπορία του ελληνικού ακτινιδίου.

Η αύξηση των εκτάσεων και της παραγωγικής δυναμικότητας δημιουργεί, σύμφωνα με τον ίδιο, πιέσεις που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με τα σημερινά δεδομένα.

153.000 στρέμματα σε πλήρη παραγωγικότητα

Το μεγαλύτερο, κατά τον κ. Γιαννακάκη, πρόβλημα βρίσκεται στην ταχεία αύξηση των παραγωγικών εκτάσεων.

Όπως αναφέρει, υπάρχουν πλέον περίπου 153.000 στρέμματα με δέντρα ηλικίας άνω των τριών ετών, τα οποία, εφόσον δεν έχουν υποστεί ζημιές από ακραία καιρικά φαινόμενα, βρίσκονται σε πλήρη παραγωγικότητα.

Με βάση έναν ενδεικτικό υπολογισμό που κάνει ο ίδιος, ακόμη και με μια μικρή απόδοση περίπου 2 τόνων ανά στρέμμα (υπάρχουν και 4 και 5.000), η παραγωγή μπορεί να προσεγγίσει τους 300.000 τόνους, ενώ εκτιμά ότι με υψηλότερες αποδόσεις μπορεί να κινηθεί κοντά στους 400.000 τόνους.

«Τα ψυγεία μας δεν χωράνε αυτή την ποσότητα»

Το κρίσιμο ερώτημα που θέτει ο Χρήστος Γιαννακάκης είναι πλέον εάν οι υφιστάμενες υποδομές μπορούν να διαχειριστούν αυτή την παραγωγή.

«Τα ψυγεία μας δεν χωράνε αυτή την ποσότητα», επισημαίνει, εκφράζοντας τον φόβο ότι εάν δεν υπάρξει έγκαιρος σχεδιασμός, μέρος της παραγωγής μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα διάθεσης.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη δυνατότητα αποθήκευσης, αλλά και την ομαλή διοχέτευση της παραγωγής στην αγορά, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα υπερπροσφοράς και έντονης πίεσης στις τιμές.

Ο κίνδυνος για τις τιμές και τους παραγωγούς

Το σενάριο που περιγράφει ο κ. Γιαννακάκης είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό: εάν η παραγωγή αυξηθεί σημαντικά χωρίς παράλληλη ενίσχυση των υποδομών και των αγορών, υπάρχει κίνδυνος να μείνουν ποσότητες εκτός ψυκτικών εγκαταστάσεων ή να διατεθούν υπό πίεση.

Παράλληλα, όπως επισημαίνει, ακόμη και τα ακτινίδια που θα αποθηκευτούν μπορεί να οδηγηθούν σε πολύ χαμηλές τιμές στο τέλος της εμπορικής περιόδου.

Το μήνυμα για τον κλάδο

Η παρέμβαση του Χρήστου Γιαννακάκη ουσιαστικά θέτει στο τραπέζι έναν συνολικό προβληματισμό για το μέλλον της ελληνικής παραγωγής ακτινιδίου.

Η αύξηση των καλλιεργούμενων εκτάσεων δημιουργεί σημαντικές δυνατότητες για τον εξαγωγικό τομέα, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί αντίστοιχη ανάπτυξη των υποδομών, καλύτερη οργάνωση της παραγωγής και ένα σύστημα ελέγχων που θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε ποικιλίας.

Το ζητούμενο, σύμφωνα με την τοποθέτηση του κ. Γιαννακάκη, είναι να υπάρξει έγκαιρος σχεδιασμός, πριν η αύξηση της παραγωγής μετατραπεί από ευκαιρία σε πρόβλημα για τους παραγωγούς και την αγορά.