Χαλικιά για κατοχή και χρήση γης: «Η τροπολογία ανοίγει τον δρόμο για νέες εξεταστικές»

450

Σκληρή παρέμβαση για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη νέα τροπολογία που αφορά τη χρήση αγροτικών εκτάσεων και βοσκήσιμων γαιών έκανε μέσω social media η πρώην αντιπρόεδρος του Οργανισμού, Δήμητρα Χαλικιά. Στην ανάρτησή της υποστηρίζει ότι η Ελλάδα κουβαλά διαχρονικά ένα τεράστιο πρόβλημα γύρω από την κατοχή και χρήση γης, ενώ εκφράζει έντονες επιφυλάξεις για τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να ερμηνευτεί απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τις αγροτικές ενισχύσεις.

Αναλυτικά, ολόκληρη η ανάρτηση της κας Χαλικιά, έχει ως εξής:

«Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, έβγαλε σε « κοινή θέα» το τεράστιο πρόβλημα που η Ελλάδα κουβαλά μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Κατοχή και Χρήση Γης και δη αγροτικής.

Επι μήνες σκοτωνόντουσαν μέσα στην Εξεταστική για τις Εγκυκλίους Ελέγχων και πως ο ένας « καλός» Πρόεδρος τις έκανε « σκληρές» ζητώντας να ελέγχονται τίτλοι κυριότητας και εμπράγματα δικαιώματα και πως ο άλλος ο « κακός» Πρόεδρος τις άλλαζε, υποχρεώνοντας τους αγρότες να παρουσιάζουν τα νομικά έγγραφα που αποδεικνύουν ότι έχουν στην « διάθεση» τους τη γη που χρησιμοποιούν.

Εμφανίστηκε υπάλληλος και πρώην πρόεδροι που ισχυριζόντουσαν ότι με έλεγχο κυριότητας έπιασαν τους «κλέφτες» και κάποιοι άνθρωποι καταδικάστηκαν ( ευτυχώς μέχρι στιγμής σε πρώτο βαθμό) πως χρησιμοποιούσαν εκτάσεις που τις είχαν νοικιάσει ΝΟΜΙΜΑ, αλλά αυτός που τους τις νοίκιασε δεν τις κατείχε νόμιμα. ΓΕΝΙΚΩΣ, ό,τι φανεί του καθενός και κυρίως των δικαστών αλλά και των εισαγγελέων.

ΕΧΘΕΣ κατατέθηκε τροπολογία για την διευθέτηση αυτού του τόσο σοβαρού θέματος, όπου δημιουργήθηκε από την απόλυτη ανικανότητα και ωχαδερφισμό του ελληνικού κράτους για να καθορίσει ποιος και τι κατέχει ( γη). Εκεί επάνω λοιπόν, στήθηκε μια κομπίνα 200 ετών στη ΓΗ, σε όλη τη χώρα.

Κατατέθηκε λοιπόν η τροπολογία, αλλά, όπως λέει και ο λαός μας, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Παραθέτω την τροπολογία αλλά και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην οποία γίνεται σαφής αναφορά μέσα στην τροπολογία.

Τα σχόλια δικά μου: Υπάρχει ένα πολύ κρίσιμο σημείο όπου η αιτιολογική έκθεση φαίνεται να «τραβά» την απόφαση του ΔΕΕ πολύ πιο πέρα από αυτό που πραγματικά είπε το Δικαστήριο και εκεί βρίσκεται η βασική αντίφαση, που ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ έχουν καταλάβει εκεί στο ΥΠΑΑΤ, να ετοιμαζόμαστε για νέες εξεταστικές τα επόμενα χρόνια.

Η αιτιολογική έκθεση επικαλείται την απόφαση Land Berlin (C‑216/19) για να στηρίξει ότι:

αρκεί η «διάθεση της έκτασης στον γεωργό» χωρίς τίτλο κυριότητας και ότι η ένταξη στο ΟΣΔΕ + η πραγματική καλλιεργητική χρήση θεμελιώνουν την πραγματική διάθεση της έκτασης. Όμως το ΔΕΕ στην υπόθεση Land Berlin ΔΕΝ είπε αυτό με τόσο απόλυτο τρόπο.

Η ουσία της απόφασης ήταν άλλη:

το ΔΕΕ έκρινε ότι για τις ενισχύσεις της ΚΑΠ δεν απαιτείται κατ’ ανάγκη κυριότητα,

αλλά ο γεωργός πρέπει να έχει πραγματικό δικαίωμα χρήσης και έλεγχο της έκτασης (“actualcontrol”, “at the farmer’sdisposal”), και τα κράτη μέλη οφείλουν να έχουν επαληθεύσιμα στοιχεία ώστε να αποφεύγονται διπλές δηλώσεις, καταχρήσεις ή εικονική χρήση.

Εδώ λοιπόν εμφανίζεται η πρώτη σοβαρή αντίφαση:

1. Η αιτιολογική έκθεση μετατρέπει την «πραγματική διάθεση» σε σχεδόν τεκμήριο μόνο από ΟΣΔΕ + χρήση

Είναι ΔΥΝΑΤΟΝ η υποβολή ΟΣΔΕ, ή απλή καλλιεργητική χρήση, να αρκούν από μόνες τους για να νομιμοποιήσουν δημόσιες εκτάσεις που εμφανίζονται στο Κτηματολόγιο ως Δημόσιο.

Αντίθετα, το ΔΕΕ μιλά για πραγματική δυνατότητα διάθεσης με νόμιμη βάση χρήσης.

Η ελληνική αιτιολογική έκθεση κάνει ένα άλμα:

από το «δεν απαιτείται κυριότητα»πηγαίνει στο«αρκεί ουσιαστικά η πραγματική χρήση ακόμη και όταν το Δημόσιο εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης». Αυτό δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Η έκθεση λέει ουσιαστικά:

οι πρώτες εγγραφές δεν είναι οριστικές, άρα μπορεί να συνεχιστεί η ενίσχυση.

Ναι, οι πρώτες εγγραφές πράγματι αμφισβητούνται μέχρι οριστικοποίησης.

ΑΛΛΑ είναι ΔΥΝΑΤΟΝ η ΚΑΠ να λειτουργεί σαν παράκαμψη εμπράγματου δικαίου,

Ή το ΟΣΔΕ να δημιουργεί διοικητικό «τεκμήριο κατοχής» έναντι του Δημοσίου.

Αντιθέτως, η νομολογία της ΕΕ επιμένει ότι οι πληρωμές πρέπει να βασίζονται σε αντικειμενικά και επαληθεύσιμα στοιχεία.

Εδώ η αιτιολογική έκθεση φαίνεται να χρησιμοποιεί την απόφαση ως «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ » μιας πολύ , μα πολύ … ευρύτερης ρύθμισης.

Το πιο επικίνδυνο σημείο: η αναδρομικότητα

Η έκθεση λέει ότι: «εφαρμόζεται και στις εκκρεμείς αιτήσεις, διοικητικούς ελέγχους και πληρωμές 2025»( όχι δεν θα βάλω τα γέλια, αλλά τα κλάματα).

Το ΔΕΕ αναφέρεται σε επιλεξιμότητα υπό πραγματικές συνθήκες χρήσης.

Δεν ΔΙΝΕΙ λευκή επιταγή στα κράτη μέλη να «θεραπεύουν» εκ των υστέρων αμφισβητούμενες δηλώσεις ή προβληματικούς ελέγχους. !!!!

Δηλαδή:

άλλο πράγμα η ερμηνεία του «στη διάθεση του γεωργού» και άλλο η εκ των υστέρων διοικητική νομιμοποίηση μαζικών προβλημάτων επιλεξιμότητας.

Υπάρχει όμως και μια εσωτερική αντίφαση μέσα στην ίδια την έκθεση της τροπολογίας:

Η έκθεση λέει ταυτόχρονα:

«δεν συνιστά αναγνώριση εμπράγματου δικαιώματος» αλλά και ότι η χρήση + ΟΣΔΕ θεμελιώνουν την πραγματική διάθεση.

Όμως στην πράξη, όταν:

• συνεχίζεις πληρωμές,

• αναγνωρίζεις επιλεξιμότητα,

• προστατεύεις χρήση έναντι Δημοσίου,

• και εφαρμόζεις αναδρομικά τη ρύθμιση,

τότε δημιουργείται de facto διοικητικό αποτέλεσμα κατοχής.

Άρα η έκθεση προσπαθεί να κρατήσει δύο αντίθετες θέσεις μαζί:

«δεν αναγνωρίζουμε δικαιώματα»αλλά ταυτόχρονα«παράγουμε όλα τα πρακτικά αποτελέσματα ενός δικαιώματος χρήσης».

Και αυτό είναι νομικά πολύ εύθραυστο σημείο.

Συμπέρασμα:

Η βασική αντίφαση είναι ότι η απόφαση του ΔΕΕ αφορά τη λειτουργική έννοια του «επιλέξιμου εκταρίου» στο πλαίσιο της ΚΑΠ, ενώ η αιτιολογική έκθεση τη χρησιμοποιεί σαν να νομιμοποιεί ευρύτερα ένα καθεστώς διοικητικής κατοχής και πληρωμής επί εκτάσεων που το ίδιο το Δημόσιο εμφανίζει ως δικές του στις πρώτες εγγραφές του Κτηματολογίου. Αυτό είναι πολύ ευρύτερο από ό,τι είπε πραγματικά το ΔΕΕ ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΟΣΚΗΣΙΜΕΣ ΓΑΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΑΑΔΕ ΓΙΑ ΤΗΝ Τεχνική λύση που σκαρφίστηκαν για το 2025.

Τις τραβάει το κορμί μας τις Εξεταστικές. Εγώ αυτό ξέρω.»

Δείτε ΕΔΩ την απόφαση του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα) της 17ης Δεκεμβρίου 2020