Το Υπ. Γεωργίας της Βραζιλίας αναπροσαρμόζει τις κατώτατες εγγυημένες τιμές — Παράδειγμα για τους Έλληνες αγρότες;

• Του Χρήστου Αθανασιάδη

Το Υπουργείο Γεωργίας και Κτηνοτροφίας της Βραζιλίας ανακοίνωσε πρόσφατα την επικαιροποίηση των κατώτατων εγγυημένων τιμών για την περίοδο συγκομιδής 2026/2027. Οι νέες τιμές αφορούν προϊόντα όπως ο καφές, τα πορτοκάλια, το σίζαλ και το σιτάρι και αποσκοπούν στη διασφάλιση ενός ελάχιστου αγροτικού εισοδήματος και στη σταθερότητα της αγοράς.

Η απόφαση αυτή, που στηρίζεται σε στοιχεία κόστους παραγωγής και διεθνών τιμών, επαναφέρει στο προσκήνιο έναν γνώριμο προβληματισμό για τον ελληνικό αγροτικό κόσμο —την ανάγκη κατώτατων εγγυημένων τιμών.

Παράδειγμα από τη Βραζιλία

Στο πλαίσιο του Προγράμματος Εγγύησης Τιμών Αγροτικών Προϊόντων (PGPM), η βραζιλιάνικη κυβέρνηση καθορίζει πριν από κάθε περίοδο συγκομιδής τις ελάχιστες τιμές. Αν οι αγορές κινηθούν κάτω από αυτά τα επίπεδα, ενεργοποιούνται μέτρα στήριξης, όπως επιδοτήσεις ή κρατικές παρεμβάσεις.

Αυτή η πρακτική προσφέρει στους παραγωγούς προβλεψιμότητα, περιορίζει τα εισοδηματικά ρίσκα και ενισχύει τη διαπραγματευτική τους θέση απέναντι στις μεγάλες εμπορικές αλυσίδες.

Οι Έλληνες αγρότες και το ευρωπαϊκό πλαίσιο

Οι Έλληνες παραγωγοί αντιμετωπίζουν υψηλό κόστος καυσίμων, ζωοτροφών και εισροών, ενώ οι τιμές των προϊόντων τους καθορίζονται από την αγορά —συχνά κάτω από το κόστος παραγωγής.
Η εφαρμογή ενός συστήματος εγγυημένων τιμών, όπως στη Βραζιλία, φαντάζει ιδανική λύση, όμως η Ελλάδα δεσμεύεται από τους Κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), που περιορίζει τις άμεσες παρεμβάσεις στις τιμές της αγοράς.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν ευρωπαϊκά εργαλεία στήριξης που μπορούν να ενεργοποιηθούν:

• ενισχύσεις λόγω κρίσεων στην αγορά,
• προγράμματα αποθεματοποίησης,
• ταμεία αλληλοβοήθειας και
• χρηματοδοτικά σχήματα σταθεροποίησης εισοδήματος.

Προς μια νέα αγροτική πολιτική;

Ίσως έχει έρθει η στιγμή η ελληνική πολιτεία να μελετήσει ανάλογα μοντέλα, ιδίως σε προϊόντα-βάση όπως το στάρι, το καλαμπόκι, το βαμβάκι, το λάδι και το γάλα, όπου οι διακυμάνσεις των τιμών πλήττουν χιλιάδες παραγωγούς.
Η ενίσχυση της αγροτικής εισοδηματικής ασφάλειας θα μπορούσε να αποτελέσει κεντρικό άξονα μιας σύγχρονης εθνικής αγροτικής στρατηγικής.